Little Robo

by : หมีขาว

.

.

.

.

.

กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว

เด็กหนุ่มซึ่งนามว่า ฮันซ์ เพิ่งสูญเสียสหายแก่คมเขี้ยวของหมาป่า

.

.

'ความตาย' ดื่มด่ำความโศกเศร้าของฮันซ์อย่างรื่นรมย์

และปรารถนาที่จะได้ยินเสียงร่ำไห้อันปวดร้าวของเด็กหนุ่มอีก

.

.

ฮันซ์ผู้เศร้าโศก เผชิญกับความโดดเดี่ยวที่แสนทรมาน

ไม่มีใครรอต้อนรับยามเขาเปิดประตูบ้าน

ไม่มีใครติดตามเขาไปทุกหนแห่ง

ไม่มีใครปกป้องเขาจากความโดดเดี่ยว

.

.

เมื่อเด็กหนุ่มร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตาอีกต่อไป

เขาจึงตัดสินใจออกเดินทางเพื่อค้นหาสิ่งที่สามารถเติมเต็มช่องว่างในหัวใจได้

.

.

วันเวลาผ่านเลยไป แต่ฮันซ์ก็ยังไม่เจอชิ้นส่วนที่พอดีกับหัวใจที่ขาดหาย

.

.

กระทั่งวันหนึ่ง โรโบน้อย ก็ปรากฏตัวเบื้องหน้าเด็กหนุ่ม

หุ่นยนต์ที่ประกอบขึ้นโดยช่างที่อาศัยอยู่ห่างไกลเมืองใหญ่

ชะโงกหน้าสบตากับฮันซ์ผ่านบานหน้าต่างสีขาว

.

" พลังงานของผมคือความรัก "

โรโบน้อยเอ่ย

" โปรดมอบความรักให้ แล้วผมจะปกป้องคุณจากความโดดเดี่ยวเอง "

.

.

เมื่อฮันซ์เอื้อมจับมือของโรโบน้อย ชิ้นส่วนที่ขาดหายก็ประกอบเข้าด้วยกันอย่างลงตัว

.

.

เส้นทางที่ทั้งคู่ก้าวเดินไปพร้อมกัน

มีทั้งวันฟ้าใส และวันฟ้าหม่น

โรโบน้อยปกป้องฮันซ์จากความโดดเดี่ยว

และฮันซ์ก็มอบความรัก พลังงานที่แสนอบอุ่นแก่โรโบน้อย

.

.

เสียงฟ้าร้องอันแสนน่ากลัวสำหรับโรโบน้อย

กลับไม่น่ากลัวอย่างเคย เมื่อโรโบน้อยอยู่ในอ้อมกอดของฮันซ์

.

ความโดดเดี่ยวที่มักทำให้ฮันซ์โศกเศร้า

กลับไม่น่าเศร้าอย่างเคย เมื่อมีโรโบน้อยรอต้อนรับการกลับมาของเขาเสมอ

.

.

ฮันซ์ไม่เคยมองโรโบน้อยเป็นเพียงหุ่นยนต์

และโรโบน้อยก็ไม่เคยมองฮันซ์เป็นเพียงมนุษย์

.

.

แต่เป็นครอบครัวที่สำคัญเหนืออื่นใด

.

.

.

.

วันเวลาผ่านเลย เด็กหนุ่มที่มีนามว่า ฮันซ์ เติบโตเป็นชายหนุ่ม

ขณะที่ โรโบน้อย ยังเป็นหุ่นยนต์ตัวน้อยไม่เปลี่ยนแปลง

.

'ความตาย' เฝ้ามองฮันซ์กับโรโบน้อยจากมุมมืดของรัตติกาล

และเห็นสมควรว่าความสุขของฮันซ์ควรถึงจุดจบเสียที

.

" สักวันหนึ่ง ข้าจะช่วงชิงโรโบน้อยไปจากเจ้า "

'ความตาย' เอ่ยกับฮันซ์ในคืนหนึ่ง

" สู่โลกที่เจ้าจะไม่มีวันได้พบเจอกันอีก "

.

" แม้นต้องสูญสิ้นชีวิต ข้าก็จะปกป้องโรโบน้อยจาก 'ความตาย' เช่นเจ้า "

ฮันซ์สาบานต่อผืนฟ้า มหาสมุทร รวมถึงพิภพอันยิ่งใหญ่

'ความตาย' เพียงหัวเราะ และเคลื่อนหายไปในความมืด

.

.

.

.

วันหนึ่ง การมองเห็นของโรโบน้อยก็ถูก 'ความตาย' ช่วงชิงไป

โลกของโรโบน้อยพลันดับมืด

ความกลัวทำให้หุ่นยนต์น้อยนอนสั่นเทาทุกวันคืน

แต่มือของฮันซ์ที่กระชับมือของโรโบน้อยไว้แน่น

ก็ทำให้ภาพของฮันซ์สุกสว่างท่ามกลางโลกอันมืดมิด

แม้นปราศจากการมองเห็น โรโบน้อยก็ยังก้าวเดินเคียงข้างฮันซ์ต่อไป

.

.

.

.

วันหนึ่ง ความมั่นใจของโรโบน้อยก็ถูก 'ความตาย' ช่วงชิงไป

เมื่อปราศจากการมองเห็น โรโบน้อยจึงพลัดตกจากที่สูง

ฮันซ์โอบโรโบน้อยแนบอกขณะวิ่งไปบ้านของช่างประกอบหุ่นยนต์ที่เก่งที่สุด

ชายหนุ่มอ้อนวอนต่อทุกสรรพสิ่งบนโลก ขอให้หุ่นยนต์น้อยปลอดภัย

หุ่นยนต์น้อยพยายามยิ้มให้ฮันซ์ทั้งที่มีน้ำมันเครื่องไหลกบปาก

" ผมไม่เป็นไรครับ ผมไม่เป็นไร "

.

โรโบน้อยปลอดภัย ชิ้นส่วนที่ฉีกขาดจากกันได้รับการสมานคืน

แต่ความรู้สึกหวาดกลัวการย่างก้าว ไม่อาจสมานคืนได้

.

.

.

.

วันหนึ่ง ฮันซ์ยอมสละทุกสิ่ง

เขาขอให้ช่างประกอบหุ่นยนต์ที่เก่งที่สุดช่วยคืนการมองเห็นให้โรโบน้อย

แม้นยากลำบากแต่โรโบน้อยก็ได้รับการมองเห็นคืนมาข้างหนึ่ง

การมองเห็นที่ไม่ชัดเจน แต่พอทำให้โรโบน้อยมองเห็นฮันซ์ได้บ้าง

ฮันซ์มีความสุข

และโรโบน้อยก็มีความสุข

.

.

.

.

ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน ชีวิตของโรโบน้อยก็ถูก 'ความตาย' ช่วงชิงไป

วันที่ท้องฟ้าทั้งใสและหม่น 'ความตาย' นำทางโรโบน้อยเดินออกไปที่สวน

และปล่อยให้หุ่นยนต์น้อยจมดิ่งสู่ก้นบ่อโดยไม่บอกผู้ใด

ช่วงเวลาที่ฮันซ์คาดสายตาจากโรโบน้อยไม่ถึงชั่วโมง

กลับกลายเป็นช่วงเวลาที่เขาสูญเสียหัวใจไปตลอดกาล

.

.

.

ฮันซ์กอดร่างอันเปียกโชกของโรโบน้อยแนบอก

เขาร้องไห้

ร้องไห้

ร้องไห้

และร้องไห้จนหัวใจแตกเป็นเสี่ยงๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

ผืนฟ้าหลั่งน้ำตาลงมาเป็นหยดฝน

ขณะที่พระอาทิตย์ฉายแสงลงมา

นำทางดวงวิญญาณของโรโบน้อยสู่โลกที่ห่างไกล

ห่างไกลจากฮันซ์

.

.

.

.

'ความตาย' ดื่มด่ำความโศกเศร้าของฮันซ์อย่างรื่นรมย์

ฮันซ์ผู้เศร้าโศกต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวเพียงลำพัง

ชายหนุ่มลุกขึ้นและแหงนมองผืนฟ้าเบื้องบน

.

.

.

.

" ผมไม่เป็นไรครับ ผมไม่เป็นไร "

เสียงของโรโบน้อยแว่วมาตามสายลม

" โปรดมอบความรักให้ แล้วผมจะมีชีวิตอยู่ในหัวใจของฮันซ์ตลอดไป "

.

.

.

.

.

" 'ความตาย' เจ้ากำลังหัวเราะอยู่ใช่ไหม "

ฮันซ์เอ่ยถามลอยๆ

" จงหัวเราะให้หนำใจ เพราะนี่คือโอกาสเดียวที่เจ้าจะได้หัวเราะ "

" ขณะที่ข้าได้ร่วมหัวเราะกับบุคคลอันเป็นที่รักมานับครั้งไม่ถ้วน "

.

" หากนี่คือช่วงเวลาที่เจ้ามีความสุขที่สุด ก็จงดื่มด่ำเสีย "

" เพราะข้าได้สัมผัสความสุขมามากมายจนสามารถแบ่งปันให้เจ้าได้ "

.

" 'ความตาย' เช่นเจ้า ไม่อาจพรากโรโบน้อยไปจากหัวใจของข้าได้ "

" เพราะข้าจะมอบความรักต่อไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ "

" จนกว่า 'ความตาย' เช่นเจ้า จะกลายเป็นผู้นำทางข้าไปหาบุคคลที่เจ้าพรากจากไปเอง "

.

.

.

.

.

edit @ 29 May 2008 04:52:39 by Remina